Digg je sajt sa tehnološkim novostima koje uređuju sami čitaoci. Koristeći Digg čitaoci preporučuju “priče”, koje se u osnovi sastoje od naslova koji je ujedno link ka originalnom sadržaju i kratkog opisa, dok je prikaz istih baziran na nehijarhijskoj uredničkoj kontroli. Umjesto standardnog pristupa gdje urednici odlučuju koje priče idu na naslovnu stranu, to rade sami korisnici putem sistema glasanja. Broj korisnika se udvostručuje svaka tri mjeseca, a u novembru 2005. servis je brojao 80.000 registrovanih članova.

Za ovaj social-bookmarking sajt je karakterističan tzv. Slashdot efekat: sajtove koji se nađu na naslovnoj strani Digga, da citiram američku štampu, očekuje pravi cunami saobraćaja, što nerijetko završava time da hosting sajta usled silne posjete poklekne, a sam sajt u trenucima slave bude nedostupan. Bar nam to pokušava servirati PR agencija koju su angažovali vlasnici Digga. Upravo je čuveni Slashdot glavna meta, odnosno putem upoređivanja i nadmetanja sa Slashdotom, Digg pokušava da zauzme svoju poziciju.

Ukoliko se malo zagrebe ispod površine, da se vidjediti da je Digg isuviše u “nudi se svima” fazonu, počev od PR buzza koji se uspješno emituje mrežom i spomenutog nadmetanja sa Slashdotom, odnosno čini se da je vlasnicima cilj da dignu buzz i onda ga što prije prodaju za veliku lovu. Kad smo kod novca, skoro su primili investiciju od 2,8 miliona dolara od konzorcijuma investitora. Tokom kraja ljeta, kada je u stvari Digg i postao mainstreem, testirao sam isti jedno dvadesetak dana, i iskreno nisam bio zadovoljan rezultatima, odnosno količinom meni zanimljivih i kvalitetnih vijesti. Pogotovo u odnosu na neke druge, manje razvikane sajtove. Naravno ovo je subjektivno mišljenje, ali mislim da u slučaju ovakvih servisa gdje veliki broj korisnika odlučuje šta ide na naslovnu stranu koristi se filozofija “kvantitet proizvodi kvalitet”. Tako misli svaki propalitet, što bi rekao Rambo.