Andrićev “Most na Žepi” sadrži možda jedan od najboljih ikad zapisanih momenata odnosa između autora i njegov djela. Selim, Ciganin, koji je na svom konju dogonio stvari iz Višegrada i jedini zalazio u brvnaru Italijana neimara koji je gradio most, svoje kafansko pripovijedanje o stancu završava sledećim riječima: “I, ljudi moji, koliko se namuči, eto godinu i po, a kad bi gotov, pođe u Stambul i prevezosmo ga na skeli, odljuma na onom konju: ama da se jednom obazrije jal na nas jal na ćupriju! Jok.”.

Upravo poslednje riječi “ama da se jednom obazrije jal na nas jal na ćupriju” pojašnjavaju i u isto vrijeme čuvaju misteriju velikog stvaralaštva. Opet na takav način da same riječi ostavljaju prostor za brojna tumačenja. Poslednjih 10% procesa izgradnje je obično i najgori dio posla. Izgurati čitavu stvar do kraja i vječita borba sa detaljima (u kojima čuči đavo) je najveće muka. Ma koliko vam se činili da je kraj tu blizu, iza ćoška, poslednji i završi dio poslo zna da se oduži u nedogled. Ali poslednja bitka donosi i najviše uzbuđenja. U toj završnoj fazi neimar munjevito prolazi kroz različita stanja svijesti i iz časa u čas mjenja pogled na svojih ruku djelo. Od situacija kada bi porušio sve i krenuo ponovo iz temelja, do momenata prostog obožavanja i veličanja sopstvenog djela. Zatim faza nekog suvjevjernog pogleda na kreaciju, kada se neimar plaši da bi njegovom čedu mogla zafalati dlaka sa glave. Bitno je reći da svakom velikom poslu prethodi i proučevanje aktuelnih dostignuća u toj oblasti i standarda koje su postavili drugi, uključujući i samog neimara. Iako mnogi autori negiraju ovo, poznavanje trenutnog stanja (u prvom redu mana i problema trenutnih destignuća) prethodi svakom velikom projektu. U završnim trenucima neimar gotovo neprimjentno postane svjestan da je uspio u svojoj nakani da prevaziđe postojeće. Možda upravo u tom trenutku se mjenja odnos između autora i djela, kada djelo dobija zaseban život. Počinje da živi samostalno i počinje da služi namjeni kojoj je posvećeno. Tu je gotova misija neimara i on odlazi tako što se uopšte na obazire nazad. Čekaju ga druge velike stvari i ispunjenja vidika kojih je postao svjestan tek što je završio svoje poslednje djelo.

Alternativno, možda mu se sve više smučilo i odlazi u penziju. Kako je život u penziji uglavnom nezanimljiv čitaocima, mudar pisac poput Andrića poslaće neimara ravno u smrt i time dati još veći značaj njegovom poslednjom djelu.