Jedna od najsmješnijih stvari u Web 2.0 priči jeste ” Perpetual beta” koncept, odnosno koncept proizvoda koji je u doživotnoj beta verziji. Koliko se sjećam, ICQ je u devedesetim bio prvi poznati proizvod vezan za Internet koji je konstatno izlazio u alpha i beta izdanjima. Samim kao i gomila stvari “propagiranih” u 2.0, i ovo je već ranije viđeno, ali nikada do sada doživjele ovolike razmjere.

Ono što je specifično za Web kao platformu jeste pogodnost da korisnik uvijek na raspolaganju ima poslednju aktuelnu verziju softvera. Time izuzev marketinških razloga, dolazimo u situaciju da na Webu čak nema potrebe da se uopšte spominje o kojoj verziji softvera se radi, jer korisnik podrazumijevano koristi onu poslednju. Poplava sajtova sa doživotnim beta prefiksom, predvođenih servisima iz Google ergele, potpuno je degradirala sam smisao bete u softverskom žargonu. Ovo je najbolje karikirala koleginica Lilit, koja je novoj verziji Planetoida dodala i ono “beta”, ali preko fotografije tradicionalnih srpskih opanaka.

Cijelu tu priču sa betama su odličnu iskoristili iz marketinga Flickra, koji su skoro najavili da je Flickr oficijelno nakon bete ušao u gamma verziju, i još jednom na duhovit način digli medijsku prašinu. Privatne beta (što će reći za šire mase zatvorene) verzije su savim okej, ali doživotna beta zaista nema smisla. Zamislite da čitav život vozite kola sa oznakom beta, pa tokom vožnje razmišljate da li je i sistem kočenja u beta verziji. Jedna od lošijih stvari beta proizvoda jeste developerska nesigurnost u vlastiti proizvod koja se prenosi na korisnike. Ma šta developerski tim mislio i koju oznaku kačio uz svoj proizvod, u trenutku kada je aplikacija javno dostupna svima na Webu, proizvod je lansiran u verziji 1. I kad već pišem o betama, jedan koristan tekst sa Techcruncha na ovu temu.