Sjećam se iz raznih intervjua da je Nele o Zabranjenom Pušenju govorio kao o firmi koja pred snimanje albuma okupi tim ljudi koji zajedno fabrikuje konačni materijal. Po raspadu grupe često se postavljalo pitanje zašto Sejo Sexon, iako je i muzički i tekstualno autor najvećih hitova Pušenja, nije bio u stanju da napravi ni jednu valjanu pjesmu na četiri naredna studijska albuma. Nekoliko malobrojnih hitova potpisao je Mirko Srdić aka Elvis J. Kurtovich. S druge strane, Karajlić je sa «Ja nisam odavle» napravio najzreliji album u diskografiji grupe. Muzička industrija je prepuna ovakvih primjera. Jedna bitna rječ koja presudno odlučuje o uspijehu i propasti grupe jeste – lider!

Citiraću Warrena Bennisa i Patriciu Biederman: «Grupe postaju izvrsne samo onda kada je svako u njima, i lideri i članovi, slobodan da da svoj maksimum. Najbolja stvar koju lider može učiniti u grupi jeste da omogući članovima da otkriju svu svoju veličinu!» Upravo to, lider je to da stvori takvo okruženje gdje će ljudi dati i više od svog maksimuma, onu snagu i one vještine, nešto za šta ni sami nisu vjerovali da su u stanju da urade. Sve ili ništa, sad i odmah. Odavde i jasna činjenica zašto određeni izuzetno talentovani pojedinci (bilo da je u pitanju programer ili vokal u bendu) nisu često u stanju da daju svoj maksimim i promjene svijet ako ne rade u određenoj grupi pod uticajem određenog lidera. Ovo se u praksi nebrojne puta pokazalo kao apsolutna istina.

Što se tiče benda iz naslova teksta, bonus i jedna lekcija iz brendinga. Legenda kaže da je ime benda «Zabranjeno Pušenje» nastalo tako što članovi grupe nisu imali para da se reklamiraju, pa su izabrali ime koje ih reklamira na svakom ćošku i to za džaba.