Tokom 80-ih godina nivo razvijenosti nauke i tehnologije u bivšoj Jugoslaviji ilustrovao je broj istraživača na deset hiljada stanovnika. Taj broj u Jugoslaviji je iznosio 11 istraživača, naspram 24,7 u SAD, 48,2 u bivšem Sovjetskom savezu, 30,5 u bivšoj Čehoslovačkoj. U to vrijeme GDP per capita zaostaje za razvijenim svijetom 4-5 puta, u isto vrijeme naučno-istraživačke jedinice broje u prosjeku 30 zaposlenih istraživača, što je broj koji se nalazi značajno ispod kritične mase.

Uprkos svemu tome Jugoslavija je raspolagala sa 0,8% istraživača u populaciji, što je više u odnosu na tadašnji svjetski prosjek od 0,5%. Ali, efikasnost tadašnjeg istraživačkog kadra je bila skoro pa porazna, jer je tokom 80-ih Jugoslavija učestvovala u ukupnom broju prijavljenih patenata u svijetu tek sa 0,2%, sa oko hiljadu patenata godišnje. Zanimljiv je podatak da su Japan i Jugoslavija bili u privrednoj razvijenosti izjednačeni do blizu kraja 50-ih godina prošlog vijeka. U Republici Srpskoj se danas za nauku i tehnologiju izdvaja poražavajućih 1-2 promila GNP-a godišnje!

(Izvor: Ekonomika i razvoj nacionalne privrede, Dr Slobodan Đorđić, Banjaluka, 2006.)