Remix kultura

Pop će izjesti sam sebe, liti izvorno Pop Will Eat Itself. Mudra opaska novinara NME-a Davida Quanticka po čijoj teoriji popularna muzika konstatno u loopu reciklira dobre ideje, i samim tim savršeni hit je moguće kreirati kombinujući već postojeće ideje u jednoj muzičkoj numeri. «London je centar muzičke industrije, veliki biznis diktira pravila i u njemu nema slobodnog, individualnog izleta, a kako vreme ide, to je sve teže i teže. Sada je to samo instant muzika koja se proizvodi kao novi softver – svaka tri meseca imaš update», kako to pojašnjava Koja, čiji je alter zub kad ikad pocrnio. Nakon 90-ih na koje se svi redom žale, a paradoksalno riječ je o godinama u kojoj su kreirana neka remek djela prvenstveno elektronske muzike, ali i filmske (navedimo samo Trainspotting, Pulp Fiction, Fight Club) slijedi aktuelna prva decenija novog milenijuma, okarakterisane kao godine oporavka i procvata svih negativnosti No-Logo Naomi Kembel-Klajn ere. Ramiskovanje i mješanje svega i svačega, često ranije subkulturalno nespojivog (čime nastaje doba gdje je poistovjećivanje omladine samo sa jednom subkultorom stvar prošlosti i zaostalosti) rađa fenomen mješavina iliti mashupa. Mainstreemizacijom Apple iPoda kao jedinog legitimnog naslednika Sony Walkmana, u trend su ponovo ušle neke stvari iz 80-ih. Bastard pop je novi muzički pravac mješavina koji se snima kao Bootlegs, poznat i kao White label, ofkors bez RIAAmu dozvole. Iako su rodonačelnici ovog žanra u prvom redu The KLF, 2 Many DJs albumi braće Soulwax prave revoluciju u digitalnom remiksovanju kombinujući 45 pjesama u dvosatnom mixu: od Iggy Popa i Eye of Tigera do Dolly Parton, sestara Minogue i (extra)Neninih “99 Luftballons”.

Ono što posebno karakteriše mashups muziku jeste kombinovanje vokala sa jedne i instrumentala sa druge pjesme, što u odličnoj produkciji stvara novi autentični hit kombinujući Madonnu i Sex Pistols, ili AC/DC i Marry J. Blige. Aktuelna vizija djelenja svega i svačega preko široko dostupne jeftine kućne tehnologije uz obaveznu Internet konekciju stub je aktuelne remix kulture. Dilovanje digitalne muzike cvjeta preko P2P mreža, Soulseek je moj favorit. Last.FM i Pandora još jednom dokazuju da je radio besmrtan.

Trend da izvođači nose nove stvari prvo na radio da osjete puls publike sve više jenjava, a muzika se prvo testira iza zatvorenih vrata onlajn grupa koje sačinjavaju odabrani likovi pokupljeni worldwide. YouTube je ono što je MTV bio u 80-im. MySpace je treš, ali svi su izgleda danas tamo. Njeno veličanstvo Madonna, Boginja komercijalnog, na fantastičnom poslednjem albumu daje svoj doprinos remix kulturi albumom koji ponovo na mainstreem vraća zaboravljeni neprekidni mix format, do sad rezervisan podrazumijevano za elektronske labele iz podzemlja. Semplovanje Abbe je naravno bastard pop momenat, doduše debelo plaćen. Podsjećanja radi, 2 Many DJs su ganjali autorska prava za 45 pjesama skoro dvije godine da bi mogli legalno distribuirati album. Šta o budućnosti muzičke distribucije kaže prvi menadžer Pink Floyda, piše The Register. I najzad, sasvim očekivano Wired ima temu broja posvećenu ovoj temi. Dobro je što postoji Popboks, a kako smo svi mi pomalo di-džejevi, remixujte Ramba. Iako poprilično nezgrapno realizovano, ilustruje šta nas čeka moguće već sledeće godine. Naravno, remixovanje i mješavine nisu isključivo rezervisane za muziku. Osvrnite se oko sebe, pogledajte filmove, aktuelne Web alikacije ili Nike+iPod kombinacije.

I… kakve ovo ima veze sa biznisom? Svaka nova subkultura prije nego što dostigne mainstreem nosi šansu za ogromnu zaradu. Vaše je da osjetite ritam.

13 November 2006 |

3 Komentara

1. boylah 738 days ago

   Obratiti pažnju na novi žanr koji je eksplodirao u 2006. godini. U pitanju je Dubstep. Imate neke mixeve na mom blogu, a za više informacija pravac Wikipedia
   http://en.wikipedia.org/wiki/Dubstep

2. Tomislav Kovač 737 days ago

   Odličan tekst!
   Što se muzike tiče, uši su mi otvorene prema svemu što je kvalitetno, ali najviše leži “jazzy meni”, jelo koje volim isprobavati u fuziji sa raznim prilozima (prvenstveno finom elektronikom). Ipak, i u tim žanrovima u zadnjih 10-tak god. nastala hiperprodukcija pa treba dosta vremena za odvajanje žita od kukolja.
   
   U zadnje vrijeme pokušavam doći do nekih psihodeličnih funk/acid jazz rariteta iz razdoblja 65-75 (koje je između ostalog zaslužno i za hrpe sampleova koje danas čujemo po stvarima, prvenstveno hip-hop i rnb-u), ali za neke mi na žalost ni Soulseek, a ni drugi, hm, izvori jednostavno ne pomažu :( Morat ću izgleda drito preko bare po prašnjave vinile :)
   
   Što se tiče popa koji spominješ i ovog što kaže Koja tu se skroz slažem, ali nađe se i u tom popu neki biser – recimo Neptunesi, producentski tim koji radi već jako dugo, a još drže svježinu i odličan, prepoznatljivi, specifični groove (pa čak i kad rade za neke isfurane kenj-zvjezdice). Drugi producent kojeg cjenim u mainstreamu je timbaland kojeg često napadaju da reciklira stvari, ali beatovi su mu itekako ljepljivi. Evo ih na djelu u studiju:
   Neptunes:
   http://youtube.com/watch?v=jjn_6ZQmQuk
   Timbaland:
   http://youtube.com/watch?v=garm5BpOCSM

3. Marko Bijelić 731 days ago

   Boylah: skidam asap :)
   Tomislav: Odgledao, moraću da iskopam još njihovih stvari obavezno. Ovo mi je najjača scena: studio u sumrak ili posle ponoći, extra zgodna crnkinja kao u fazonu pjevaljka i sentementalni romantičar za klavirom ;)